Chater.1  ผู้มากับความมืดมิด
       
    ณ ห้องเรียน ม.ปลาย ในโรงเรียนแห่งหนึ่งของ ญี่ปุ่น
 
อิคาคุ: "อินูอิ วันนี้สูเจ้าไม่ไปใหนหรอ ???"
อินูอิ: "ไม่อ่ะ เดียวเราจะเอา ชีด ไปส่งให้ ครู"
อิคาคุ: "อือ...งั้นไว้เจอกันน่ะพวก"
อินูอิ:  "เออ....เรื่องของคุณเหอะ ไอ้แหล"
  
     จากนั้น อินูอิ ได้นำ ชีด ที่รวบรวมมาจากเพื่อนๆ เพื่อเอาไปให้ ครู ประจำชั้นของเขา ในระหว่างทางนั้น เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียก เขาจึงหันไปตามเสียง แต่ก็ไม่มีใคร เขาจึงเดินตรงไปยังห้องพักครู เมื่อเขาไปถึง ก็ต้องตกตะลึง เมื่อ ภาพที่เขาเห็น เป็น ภาพที่น่าสยอดสยอง เอามากๆ เป็นภาพ ศพ นอนกอง อยู่เป็น ร้อยๆ ศพ ได้ ในระหว่างที่เขากำลัง ตกตะลึง อยู่นั้น ครู ประจำชั้นก็ พยายาม เรียกเขา
ครู : "อินูอิคุง.....   อินูอิคุง...."
อินูอิ: "คะ..คะ...ครับ" 
ครู : "เธอเป็นอะไรรึป่าว. . . ."
อินูอิ : "ไม่ครับ อ่อ นี้ครับ ชีด ขอสอบของวันนี้น่ะครับ"
ครู : "อ่า ขอบใจจ๊ะ... แต่ อินูอิคุง ไม่เป็นอะไรแน่น่ะ"
อินูอิ : "ครับ...ผมไม่เป็นไร"
อินูอิ : [ภาพ และ เสียงเมื่อกี่ มันอะไรกันน่ะ...] เขาคิดในใจ
   
        ณ ขณะที่ อินูอิ กำลังเดินกลับบ้านนั้น จู่ๆฟ้าก็มืด พระอาทิตย์กลายเป็นดวงจันทร์ เขาสับสน กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขามอง ซ้ายมองขวา ก็ไม่มีคนเลยแม้แต่คนเดียว พอเขาวิ่ง(โกย)มาถึง 4 แยก เขาก็พบ ชายคนนึ่งใส่โค้ดสีดำ ใส่หมวกใบใหญ่ เดินสวนมา อินูอิ ด้วยความดีใจ ทีเห็นเขาคนนั้นเดินมาจึง รีบ ไปหาเขา
อินูอิ: "อ่ะ...คุณ รู้ใหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น ?"
ชายลึกลับ : "คุณต้องการ ทำ สัญญา ใหม"
อินูอิ: "หา ? สัญญา ... สัญญาอะไรหรอ"
ชายลึกลับ: "Covenant APHOROTUS EVIL"
อินูอิ: "พันธสัญญา อโพโรตัส หรอ??? แล้วมันยังไง ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
ชายลึกลับ: "ก็ มีเอาไว้ให้เพียงคนเดียวก็แล้วกัน ถ้านายทำภารกิจสำเร็จ นายจะได้รับ พร 1 ข้อ"
อินูอิ : "น่าสนใจนี้ แล้วชั้นต้องทำไงบ้างล่ะ"
ชายลึกลับ :"ง่ายมาก....เอานี้ไป แล้ว ใส่วัน เดือน ปี ที่เกิดส่ะ" ชายคนนั้นยื่น กระดาษเปล่าให้
อินูอิ : "[กระดาษเปล่า] เห้อ...เอาเหอะ ยังไงๆ ส่ะ ก็ต้องทำแบบนี้ถึงจะออกไปได้สิน่ะ"
   
        ใน ขณะ ที่ อินูอิ กำลังจะใช้ปากกาเขียน ชายคนนั้น กับ ชักดาออกมาจากท้อง แล้วแทงไปที่ อินูอิ [อ๊ากกก]
ชายคนนั้น หยิบกระดาษที่อยู่ในมือ ของ อินูอิ นำมา ว่างไว้ที่ท้อง จากนั้น กระดาษ ก็ ขยับ แล้วมุดตัวเข้าไปในบาดแผล ของ อินูอิ จากนั้น ชายคนนั้นก็พูดว่า
ชายลึกลับ : "พันธสัญญาเสร็จสมบูรณ์"
อินูอิ : [นี้มันอะไรกัน...มันเกิดอะไรขึ้น]    แล้วเขาก็หมดสติไป
      
        เมื่อเขาลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนแช่อยู่กลาง ถนน (อายใหมนั้น - -) จากนั้นเขาก็ เดินไป คิดไป จนมาอยู่ตรงทางม้าลาย เขามัวแต่คิดจึงไม่ได้ มอง สัญญาณไฟ (ตายแน่แกเอ๋ย) พอเขารู้สึกตัว รถ ก็เข้ามาไกล้เกินที่กระโดดหลบส่ะแล้ว แต่ เมื่อเขาคิดโน่นคิดนี้ เขากับใช้เพียงแต่มือข้างเดียวหยุดรถนั้นไว้ได้ .... แล้วจู่ๆก็ มีเสียงลอยมาว่า
เสียงลึกลับ : "ผู้ทำ พันธสัญญา เสร็จสมบูรณ์" 
    
       
      

edit @ 10 Feb 2011 15:38:49 by Slibter•Tan

นิยาย : days and times with you 2

posted on 07 Feb 2011 19:14 by slibterzero

Chapter. 2    วันที่ผมรู้สึกดีและเสียใจ

     วันที่ 30/12/2010  วันนี้ ผมก็คงยังคงเดินไปเลื่อยเปื่อย เมื่อวันวานแต่สิ่งที่แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมา คือ ผมมี หมิง

เดินอยู่ข้างกาย ผมคบกับเธอมาเกือบ เดือน แล้วมั้ง (ชั่งเหอะ) ผมกับหมิง เดินไปตามทางเพื่อไปซื้อของ มาฉลองกันที่บ้านของผม (เพราะที่บ้านเธอ พ่อแม่ ต้องไปทำงานต่างประเทศ เธอบอกว่างี้อ่ะ) ผมคิดว่า นี้เป็น โอกาส ดีที่จะแนะนำเธอให้ แม่ รู้จัก เธอ สักหน่อย จะได้ไม่โดนตีตราว่า ไม่เห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ พอเดินมาถึง ร้านขายของ เธอก็พูดกับผมว่า

     "แทน เอาไรดีอ่ะเราเรียกไม่ถูก" 
    
     "อือ...นั้นสิน่ะ เอา อันนี้แหละกัน" ผมหยิบ กล่อง บรรจุ ขวดแก้วใบเล็กๆ ขึ้นมาแล้วบอกให้พนักงานห่อมันให้ผม
   
     "โอ่ว...แทนจะเอาของขวัญชิ้นนี้ไปให้ใครหรอ ???"  ผมทำท่าอายๆแล้วบอกไปว่า

     "เอาไปให้ แม่ น่ะ . . ."

     "อืม....แหม๋แทนนี้ เขิน ใหญ่เลยน่ะ ^0^"

     "(อายสุดๆ)กะ....กะ....ก็ในปีใหม่เราไม่เคยให้อะไรแม่เลยนี่ ตั้งแต่เด็กๆ แม่ เราก็ให้ของขวัญเราตลอด ปีนี้ก็เลย...อยากให้ท่านบ้าง ก็เท่านั้น"

     "อือ.... แล้วปีนี้ แทนจะให้อะไรเราล่ะ ???"

     "ให้อะไรหรอ....อือ.....หลับตาสิ"

     "??? หลับตา เพื่อ ??? "

     "เอาน่า....."    

    เมื่อเธอหลับตาลง ผมก็ยื่น หน้า เข้าไปไกล้ๆแล้ว จูบ เธอ ในตอนนั้น ผมก็อาย สายตา คนน่ะ(โดนเฉพาะพนักงาน) แต่ใจผมมันต้องการทำในสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นี้หลังจากที่สัมผัสริมฝีปากเธอแล้ว หน้าของเธอกับผม แดง ไปยัน หู เลย พอพนักงานห่อเสร็จผมก็จ่ายตัง แล้ว จูงมือ เธอ ไปที่บ้านของ โดนไม่พูดอะไรระหว่างทาง ทุกอย่าง มันทำให้ผม สมอง โล้งไม่มีอะไรเลย ในหัวมีแต่ ความคิดที่ว่า [นี้เราจูบเธองั้นหรอ เธอจะโหรธใหมที่ทำแบบนี้ อยากถามแต่อายจัง] ในหัวผมคิดแบบนี้ ผมเดินมาถึงบ้านก็ เย็นแล้ว พอมาถึงผมก็เข้ามาในบ้าน โดน จูงมือเธอเข้ามาด้วย

    "แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว...."

    "อ่า...กลับมาแล้วหรอ เอ๋...???แล้วนั้นใครหรอ"

    "อ่อ เธอเป็นแฟนผมเอง ก็เราเจอกันอย่างโน่นอย่างนี้แล้วก็..."    ผมเริ่มพูดกับแม่ไม่รู้ เพราะเขินจนทำอะไรไม่ถูก หมิงก็เลยพูดแทรกขึ้นมา

      "แทน เดียวเรา แนะนำตัวให้เธอรู้จักเองดีกว่าน่ะ"
 
      "อือ....งั้นเชิญตามสบายน่ะ เดียวขอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"
 
      "สวัสดิ์ ดีค่ะ คุณน่า"

     "สวัสดิ์ ดีจ๊ะ หนูชื่ออะไรหรอ"

     "หนูชื่อ หมิง เป็นแฟนของแทนค่ะ ฝากเนื้อฝาดตัว ด้วยน่ะค่ะ"

     "จ้า....เช่นกันจ๊ะ แล้วหนูไปเจอแทนได้ไงหรอ"

      จากนั้น หมิง กับแม่ก็คุยกันอย่างถูกคอ ในระหว่างที่ผมเปลี่ยนเสื้อผ้านั้น ผมคิดไปว่า ถ้าทุกวันของผม เป็นแบบนี้ คงจะดีไม่ใช้น้อย นั้นคือสิ่งที่ผมคิด หลังจากแต่งตัวเสร็จ ผมเดินลงมาข้างล่างเพื่อน กินข้าวเย็น กัน พร้อมๆกับ ฉลองไปด้วยในระหว่างนั้น น้องชายผม ก็อยากกินน้ำอัดลมขึ้นมา ผมจึงอาสา ออกไปซื้อเอง
ผมเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อ เพื่อซื้อน้ำอัดลมให้น้อง ในระหว่างที่ผมกำลังจะออก ก็ มีคนสวนทางมาพอดี จึงชนกัน อย่างจังผมล้มลงไปนั้งกับพื้นแล้ว รีบลุกขึ้นเพื่อขอโทษเขา

    "คือ ผมต้องขอโทษจริงๆน่ะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ"

    "อือ ไม่เป็นไรหรอก เอ๋ะ"  เขามองมาที่หน้าของผม พอผมมองกับไป ก็ต้องพูดพร้อมกันว่า

   "เฮ้ย ทำไมหน้าเหมือนอย่างงี้เนี้ย ...???" [หน้าเหมือนกัน อย่างกับ ก๊อป กันมาเลย] แล้วพูดก็พูดต่อ

    "อือ...หน้าเหมือนกันจริงๆด้วย ผมต้องไปแล้วน่ะครับ ยังไงๆ ก็ต้องขอโทษด้วย"

    "อือ...เราก็ต้องขอโทษเช่นกัน"

    "'งั้นผมไปแหละ"

    ผมรีบวิ่งมาที่บ้านแล้วเล่าเรื่องนี้ ให้ แม่ กับ หมิง ฟัง (ส่วนน้องก็เอาแต่กินๆๆๆ) แม่ ขำ อย่างรื่นเริง ส่วน หมิง เขาทำท่แปลกๆ แล้วพูดมาว่า

    "เขาอยู่ใหน หรอ แทน"

    "อ่อ...เจอกันที่ร้านสะดวกซื้อน่ะ ทำไมหรอ"

    "เปล่า เราแค่อยากรู้ว่าเหมือนกันจริงใหม"

    จากนั้น ผมก็ฉลองกันต่อ โดย หมิง กับทำท่าแปลกๆเหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สักอย่าง พอการฉลอง สิ้นสุด ผมก็อาสา ที่จะไปส่งเธอที่ บ้าน เธอบอก กับผมว่า

    "ไม่ต้องหรอก เรากลับเองได้"

    "ไม่เป็นไร เราอยากไปส่งที่บ้านน่ะ"

    "หรอ งั้นก็ได้..."

   ผมกับเธอเดินตรงไปยันบ้านของเธอ เธอทำท่าแปลกๆแถมไม่คุยกับผมเหมือนทุกที ผมจึงเก็บความ สงสัย ไวในใจเพราะไม่รู้ว่าถ้า ถาม ไป เธอจะโกรธ ใหม เพราะตอนนี้ผมไม่รู้ อารมณ์ของเธอเลยสักนิด พอเดินมาถึงหน้าบ้านของเธอเธอกับเดินเข้าบ้านไปไม่บอกไม่ ผมก็เดินกลับบ้าน แต่ในระหว่างนั้น ผมก็ได้เจอ กับคนที่หน้าเหมือนผม อีกครั้ง ผมจึงทักทายเขา

    "ไง..นาย เจอกันอีกแล้ว"

    "อ้าวนาย เองหรอ แล้วบ้านนายอยู่แถวนี้หรอ"

    "เปล่า เราแค่เดินมาส่งแฟนน่ะ"

    "หรอ ดีจังเลยน่ะ"

    "แล้วบ้านนายอยู่แถวนี้หรอ . . ."

    "เปล่า แค่มาหาแฟนน่ะ"

    "อือ งั้นเรากลับบ้านก็น่ะ"
 
    "อือ..บาย..."

        เป็นอีกครั้งที่ผมได้เจอกับเขาแล้วบอกลากัน ผมยังคงประหลาดใจที่มีคนหน้า เหมือน กับผมอยู่บน โลกใบนี้ ความรู้สึกในตอนนั้นมันก็ สบสัน อยู่หรอก แต่มันก็เป็นเรื่อง ขำขัน ของผมอย่างหนึ่ง พอผมกลับมาถึงบ้าน ผมก็เห็นเจ้าน้องชายนอนอยู่พื้น จึง อุ้ม มันขึ้นไปนอนบน เตียงที่ชั้ง สอง แล้วกลับลงมาอีก เพื่อมาช่วงแม่ เก็บกวาด งานที่ค้างเอาไว้  หลังจากเสร็จ ผมก็ขึ้น มาชั้นสอง แล้วเดินเข้าไปในห้อง ผมโน้มตัว ลง นอนที่เตียง ในหัวผมคิดว่า [เขาเป็นใครกันน่ะ ทำไมหน้เราถึงได้เหมือนอย่างนั้น เรน่าจะทำความรู้จักกันไว้จะดีกว่าน่ะ] ผมคิดไปจน นอนหลับ ไปแบบยิ้มไป .... ในฝัน ของผม

       ผมเห็น หมิง กับ ผู้ชายคนนั้น กำลัง เดินจูงมือ กันไปจากผม ผมร้องเรียก หมิง แต่เธอกลับพูดว่า [ขอโทษน่ะ แทน ที่จริงแล้วว....] ใน ขนะนั้น ผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาจาก ฝัน นั้น มันทำให้ผมรู้สึกไม่ดี ผมจึงลุกเดินลงมาที่ชั้น ล่าง อีกที เพิ่มมานั่งคิดเรื่องราวในความฝัน เพราะ มันเป็นสิ่งที่ไม่หน้าเชื่อสักเท่าไหร่ ในใจผม ยังคง คิดถึงเรื่องราวที่ผมฝันถึง มันทำให้ผมต้องเดินไปที่บ้านของเธอ เพื่อ ทำให้ผมโล้ง ใจ ใน ขณะที่ผมเดินไปนั้น ผมได้เห็นผู้ชายคนนนั้น ยืนอยู่ที่หน้าบ้าน ของหมิง ผมได้หลบซ้อนตัวแถวๆนั้นเพื่อดูความเป็นไป พอหมิง เดินออกมา เธอถึงกับ ร้องให้ แล้ว กระโดดกอด เขาด้วยใบหน้าที่ดีใจสุด ขีด ผมก็ถามตัวเองว่า   [ทำไม....ทำไม...ถึงเป็นแบบนี้] ผมวิ่งกลับมาที่บ้านแล้ว ร้อง ให้ นอนจมกองน้ำตาเลยก็ว่าได้

       ผมเก็บความรู้สึกอันแสนจะเจ็บปวด นั้นไว้ เพื่อเอาไว้ถามเธอในวันพรุ่งนี้....ผมไม่อยากคิดเลยว่า เธอจะตอบว่ากับผมอะไร
 

นิยาย : days and times with you 1 [part 2/2]

posted on 05 Feb 2011 22:40 by slibterzero

        วันที่ 22/11/2010 เป็นวันที่ อากาศเย็นสบาย ชิว ๆ ไม่ร้อน ไม่หนาว ผมกำลังเพลิดเพลินกับการชมวิวระหว่างไปโรงเรียนจนกระทั้งต้องชะงักอีกที่เมื่อคำขอของผมเมื่อวานนี้เป็นจริง ผมได้เจอเธออีกจริงๆ ผมก็เดินเข้าไปทักเธอทันทีที่เห็น
       
         "อรุณสวัสดิ์"       เธอก็หันมาตอบผม
     
        "อ้าว คนที่เจอเมื่อวานนี้นี้ เธออยู่โรงเรียนนี้หรอ ไม่เคยเห็นน่าเลยแห่ะ เธอชื่ออะไรหรอ"

        "ผมชื่อ แทน อยู่ ปี4 ห้อง C แล้วเธอล่ะ" 
    
        "ชั้นชื่อ หมิง อยู่ ปี4 ห้องA"

        ผมเดินไปคุยไป จนถึง ระเบียงทางแยกเพราะ ห้อง A กับ C นั้นอยู่คนล่ะชั้นกัน ทำให้ผมต้องส่งเธอที่บันได ผมเดินมาที่ห้องของผมแล้วนั่ง เงียบๆ ไม่คุยกับใคร มองไปที่ก้อน เมฆ ทีขาว บวกกัน ท้องฟ้าสีคราม แล้วพูดในใจว่า  [ขอบคุณ พระเจ้าที่ทำให้ผมเจอเธอ]  ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกดีใจด้วย เวลาพัก เที่ยง ผมเดินไปกับกลุ่มของผม เพื่อไปกินข้าวที่ โรงอาหาร ตามปกติ แต่ พอผมมองไปที่หน้าบันได้เห็น หมิง กำลังยืนรอใครบางคนอยู่จึงบอกให้เพื่อนๆไปก่อน  ผมเดินเข้าไปถาม 

      "หมิง เธอรอใครอยู่หรอ ???"

     "จะให้รอใครได้ ล่ะ เราก็รอ แทน นั้นแหละ"

      "หา . . . ???"

     "จะมาหาอะไรกันตอนนี้ ไปเร็ว . . .เราหิวแล้ว"

        คนตอบที่ได้จากเธอมันทำให้ผมรู้สึก งงๆ นิดหน่อยปนกับความรู้สึกดีไปด้วย จากนั้น ผมก็เดินไปกินข้าวกับเธอ พอเสร็จแล้วเธอก็บอกกับผมว่า

      "เย็นนี้ เจอกันที่ ห้อง ดนตรี หน่อยน่ะเรามีอะไรจะบอก"

      "อืม...ได้สิ"

     "อือ งั้นไว้เจอกันน่ะ เราไปล่ะ "

       พอตกเย็นผมก็ไปตามที่นัดไว้  พอผมเปิดประตูเข้ามา  ภาพที่ผมเห็นนั้น เป็นภาพที่สวยสุดๆเท่าที่เคยเห็นมาเลย เป็นภาพ ผู้หญิงมองดู พระอาทิตย์ ตกดิน ในเวลานั้น เหมือน เวลา หยุดชะงัก เพื่อให้ผมหยุดแล้วคิดในสิ่งต่างๆ ได้ จากนั้นเธอก็หันมาพูดกับผมว่า

      "อ้าว มาแล้วหรอ ช้าจังเลยน่ะ"    ผมก็ตอบกลับไปว่า

      "โทษที ต้องทำเวรห้องน่ะ"        เธอทำน่าเขินๆแล้วพูดมาว่า

     "อืม ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่ แทน เชื่อใน พรมลิขิต ใหม?"

    คำพูดนั้นทำให้ผมนึกถึงตอนที่ผมกำลังดูชุดแต่งงานในร้านๆที่ผมชนกับเธอ ผมก็ไม่แน่ใจหรอกน่ะแต่ผมก็ตอบกลับไปว่า

     "อือ เราเชื้อ แต่ทำไมหรอ"       เธอก็ทำน่าแดงๆ แล้วพูดมาว่า

     "เราชอบ แทน น่ะเป็นแฟนกับเราได้ใหม"

       พอเธอพูดจบ มันทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก ผมไม่รู้จะตอบยังไงดี มันทำให้ผม ช็อค อะไรประมาณ นั้น จากนั้นเธอก็พูดต่อ

     "คงจะไม่ได้สิน่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก แทนเองก็คงมีคนที่ชอบอยู่แล้วใช้ใหมล่ะ"

     พอเธอพูดจบน่าเธอดูเศร้ามาก และในขณะที่เธอกำลังเดินออกจากห้อง จู่ๆร่างกายของผมมันก็เหมือนถูกเวี่ยงไปจับที่แขนเธอแล้วดึงเธอมากอด แล้วพูดว่า

     "ใช้ เรามีคนที่ชอบแล้ว คนๆนั้นก็คือเธอไง หมิง''   [นี้ผมพูดอะไรออกไปอ่ะ]

     "จริงน่ะ ไม่โกหก กันน่ะ"    

      ผมก็พยักหน้าแล้วเธอ ก็ ยิ้มแบบน่ารัก(สุดๆเลย)   เธอก็ช่วนกลับบ้านพร้อมกันผมก็เดินจูงมือกับเธอกลับบ้าน(อย่างเขินๆอ่ะน่ะ) พอมาถึงทางแยก ผมต้องไปคนละทางกับเธอ เธอมองมาที่ผมแล้วถามถึงเบอร์ของผม ผมก็ให้ไป ก็เหมือนแลกเบอร์กันทั้วๆไป จากนั้นเธอก็โบกมือไบ๋บายผม ผมก็โบกมือตอบ จากนั้นผมก็เดินไปคิดไป มันเป็นช่วงเวลาที่เรียกได้เลยล่ะว่า ความสุข ล้นหล้า จิงๆ พอมาถึงบ้าน ผมก็ทำกิจวัต ปกติของผม ตามปกติแล้วก็อาบน้ำเข้านอน พอเดินมาถึงที่ห้อง ผมมองไปที่ มือถือ ของผม ผมเดินไปหยิบมันขึ้นมาแล้ว มันมีข้อความและสายที่ไม่ได้รับมากกว่า 10 สาย ผมจึงโทรกลับไปหาปลายสายนั้น ปรากฎว่าเป็น หมิง อย่างที่ผมคิดไว้จริงๆ ผมจึงโทรกลับไปหาเธอ แล้วถามผมทันทีว่า

     "อ่ะ โทรติดสักที อยากคุยกับแทนจังอ๊า"  >.<     เสียงเธอดูสั่นๆอย่างไงไม่รู้ ผมจึงบอกกลับไป

     "อืม...แล้วเธอเป็นอะไรรึ้เปล่าเสียงดูไม่ดีเลยน่ะ ?"

     เธอก็ปฎิเสษ ผมจากนั้น ก็คุยเรื่องโน่นเรื่องนี้ ไปเลื่อยจน เวลาเลยมาถึง 4 ทุ่มกว่า จะ5ทุ่มนั้นแหละ ผมจึงบอกกับเธอว่า
    

      "อ่า . . นี้ก็ดึกแล้วเอาไว้เจอกันที่โรงเรียนน่ะ"

      "จ้า...ไว้พรุ่งนี้เจอกันน่ะ"                  แต่ก่อนที่ผมจะว่างเธอพูดขึ้นมาว่า

      "ดีจังที่ได้มาเจอ แทน"

      จากนั้นเธอก็ตัดสายโดยทิ้งความดีใจ ผสม กับความสงสัยในคำพูดของเธอ จากนั้นระหว่างที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น ผมก็หลับโดยไม่รู้ตัว หลับนั้นช่างยาวนานและลึกซึ้งกว่าหลับใหนๆที่เลยหลับมา มันทำให้ผมมีความสุขมาก ในระหว่างหลับผมก็คิดไปว่า พรุ่งนี้จะเป็นยังไงน๊าา . .
ผมก็หลับต่อไปจนสุดค่ำคืนนั้น มันช่าง สว่างไสว จริงๆ

 

(จบแล้วครับ สำหรับตอน0  เดียวจะรีบเขียนตอนที่ 1 ต่อน่ะครับ)

edit @ 6 Feb 2011 08:52:08 by Slibter•Tan